Waarom ik het schoonmaken niet kan loslaten! | Gastblog! |

Vandaag is er een gastblog van Kiki Hasselton dus veel plezier met lezen!
img_2751-300x300

Ik heb een Obsessieve Compulsieve Persoonlijkheidsstoornis. Zo BAM, weet je dat ook weer! Ik verberg het niet en op mijn blog vertel ik hoe het is om te leven met een stoornis. Maar die dwangneuroses zijn soms echt killing!

1 van mijn dwangneuroses is: schoonmaken. Vroeger was het echt heel erg. Had ik alles schoongemaakt, ging ik nog met mijn blote handen het vloerkleed “schrobben”, om alle pluisjes en haren te verwijderen (die er natuurlijk niet zaten). En dit tot bloedens toe en met blaren op mijn handen.

Visite was een hel voor mij, want dan werd alles weer vies en was ik uren lang bezig met soppen als de mensen weer weg waren. Natuurlijk was het niet vies, maar in mijn ogen was het een zwijnenstal. Mijn ex-vriend waar ik mee samenwoonde, kon niets eten zonder dat ik met de swiffer naast hem stond. Het is dus ook moeilijk voor de naasten.

Ik heb intensieve therapie erop zitten. Bijna 6 jaar lang ben ik 3 tot 4 dagen in de week naar Altrecht gegaan voor therapie van 9 uur s’ ochtends tot 4 uur ’s middags. Een uitputtingsslag, maar boy oh boy, wat heeft mij dat goed gedaan!

Nu ben ik een totaal andere Kiki dan 10 jaar geleden. Ik heb mijn dwangneuroses in bedwang, depressiviteit ligt op de loer, maar kan ik (vaak) handelen, ik voel mij beter en sta sterker in mijn schoenen.

Oké oké, als ik een slechte periode heb, komen die dwangmatige handelingen weer naar boven, steekt de depressiviteit de kop op en voel ik mij enorm onzeker. Maar gelukkig kan ik terug vallen op mijn medicatie en therapie. En dat helpt enorm.

Ik wil daarom dan ook graag zeggen: ik ben niet zielig, ik heb een ziekte waar ik elke dag mee moet dealen. Dat gaat soms goed, maar er zitten ook soms flinke kuilen in de weg. Ik hoef geen medelijden, ik wil alleen (als het kan) een beetje begrip. En dat is soms ver te zoeken in het O zo barmhartige en open Nederland.

Een depressie is dus een ziekte die ik zelfs mijn ergste vijand niet gun. Probeer het niet te zien als een excuus, een slappeling die niets kan, een aansteller. Wij vechten namelijk elke dag en zijn dat is zwaar.

Voor nu heb ik de schoonmaakdwang onder controle en kan ik weer genieten van kleine dingen. Hoe lang dit zo blijft is voor mij ook een vraag, maar dat doet er nu even niet toe.
Ik ga lekker even met mijn voetjes op de bank hangen met een kop thee. Toedels!
Kiki

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s